İbn-i Ebi Şeybe
İbn-i Ebi Şeybe (Arapça: أبو بكر ابن أبي شيبة) ya da tam adıyla Ebû Bekr Abdullāh b. Muhammed b. Ebî Şeybe İbrâhîm el-Absî el-Kûfî el-Musannef adlı eseriyle tanınan hadis hâfızı, müfessir ve tarihçidir. Erken yaşta hadis tahsiline başladı. Kûfe, Basra, Rey ve Bağdat ile Hicaz bölgesindeki ilim merkezlerinde tahsilini sürdürdü. Talebeleri arasında Buhârî, Müslim, Ebû Dâvûd, İbn Mâce gibi âlimler yer almaktadır. Kendisini yakından tanıyan hadis münekkitleri de hâfızasının çok güçlü olduğunu belirtmişlerdir.[1]
Şahsi Bilgiler
Diğer İsimleri:
Doğum Yeri ve Tarihi: Kûfe, 159 (776)[1]
Vefat Yeri ve Tarihi: 8 Muharrem 235 (2 Ağustos 849)[1]
Kabrinin Yeri:
Eserleri
El-Musannef fi’l-ehâdîs ve’l-âsâr, Kitâbü’l-Îmân, vb.[1]
Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği
Şifa-i Şerif sahibi ve meşhur İbn-i Ebî Şeybe ve Taberanî gibi mevsuk ve sahih muhakkikler rivayetiyle, Hazret-i Ebu Hüreyre der: Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm bana emretti: “Mescid-i Şerif’in suffasını mesken ittihaz eden yüzden ziyade fukara-yı muhacirîni davet et!” Ben dahi onları aradım, topladım. Umumumuza bir tabla taam konuldu. Biz, istediğimiz kadar yedik, kalktık. O kâse konulduğu vakit nasıl idi, yine öyle dolu kaldı; yalnız parmakların izi taamda görünüyordu.
(Mektubat, 19. Mektup, 7. İşaret, 9. Misal)
İbn-i Ebî Şeybe –muhakkik-i kâmil ve muhaddis-i meşhur– haber veriyor ki: Bir kadın bir çocuğu, Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâmın yanına getirdi. O çocukta bir bela vardı, konuşmuyordu, aptal idi. Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm bir su ile mazmaza etti, elini yıkadı. O suyu kadına verdi, çocuğa içirsin ferman etti. Çocuk o suyu içtikten sonra, hastalığından ve belasından bir şey kalmadı. Öyle bir akıl ve kemal sahibi oldu ki ukalâ-yı nâsın fevkine çıktı.
(Mektubat, 19. Mektup, 13. İşaret, 8. Misal)