Risale:10. Söz ve Zeyilleri (Zülfikar) - Revizyon geçmişi

Turker: /* Hâtime */

2025-09-09T21:30:20Z

Hâtime

← Önceki sürüm		00.30, 10 Eylül 2025 tarihindeki hâli
743. satır:		743. satır:
	Haşre akıl ile gidilmemesinin bir sırrı şudur ki: Haşr-i a’zam, [[İsm-i Azam\|ism-i a’zamın]] tecellisiyle olduğundan Cenab-ı Hakk’ın ism-i a’zamının ve her ismin a’zamî mertebesindeki tecellisiyle zahir olan ef’al-i azîmeyi görmek ve göstermekle, haşr-i a’zam bahar gibi kolay ispat ve kat’î iz’an ve tahkikî iman edilir. Şu Onuncu Söz’de feyz-i Kur’an ile öyle görülüyor ve gösteriliyor. Yoksa akıl, dar ve küçük düsturlarıyla kendi başına kalsa âciz kalır, taklide mecbur olur.		Haşre akıl ile gidilmemesinin bir sırrı şudur ki: Haşr-i a’zam, [[İsm-i Azam\|ism-i a’zamın]] tecellisiyle olduğundan Cenab-ı Hakk’ın ism-i a’zamının ve her ismin a’zamî mertebesindeki tecellisiyle zahir olan ef’al-i azîmeyi görmek ve göstermekle, haşr-i a’zam bahar gibi kolay ispat ve kat’î iz’an ve tahkikî iman edilir. Şu Onuncu Söz’de feyz-i Kur’an ile öyle görülüyor ve gösteriliyor. Yoksa akıl, dar ve küçük düsturlarıyla kendi başına kalsa âciz kalır, taklide mecbur olur.

	~~***~~		----

	Onuncu Söz'ün kerametkârane letaif-i tevafukiyesindendir ki matbu nüshasında ekseriyet-i mutlaka ile sahifelerin elif adedinde tevafukları olduğu gibi, bir iki müstesna olarak mütebakisi medar-ı tevafuk olan üç, dört, beş, altı {(Hâşiye 1<ref>Merhum Hafız Ali'nin nüshasının medar-ı tevafuku bir, iki, üç, dört, beşte galiptir.</ref>} adetler dahi yine manidar olarak her birisi birbiriyle on üçte tevafuk ettiği misillü çok sırlar var. Bu kere o matbu nüshadan hiçbir tevafuku takip etmeyerek Hâfız Ali'nin (rh) yazdığı Onuncu Söz'de kendi kendine gelen sahifelerin satırlar başındaki elifler, yalnız bir tek sahife müstesna olarak bütün sahifeler birbirine tevafuk etmek ile beraber, eliflerin mecmuu yüz doksan üç ederek hem bu Onuncu Söz'ün ismi olan "Onuncu Söz" aded-i ebcedisine tam tamına tevafuk ettiği gibi Onuncu Söz'ün müellifinin ikinci ismi olan "Bedîüzzaman" isminin bir fark ile aded-i ebcedisine tevafukunu gördük.		Onuncu Söz'ün kerametkârane letaif-i tevafukiyesindendir ki matbu nüshasında ekseriyet-i mutlaka ile sahifelerin elif adedinde tevafukları olduğu gibi, bir iki müstesna olarak mütebakisi medar-ı tevafuk olan üç, dört, beş, altı {Hâşiye<ref>Merhum Hafız Ali'nin nüshasının medar-ı tevafuku bir, iki, üç, dört, beşte galiptir.</ref>} adetler dahi yine manidar olarak her birisi birbiriyle on üçte tevafuk ettiği misillü çok sırlar var. Bu kere o matbu nüshadan hiçbir tevafuku takip etmeyerek Hâfız Ali'nin (rh) yazdığı Onuncu Söz'de kendi kendine gelen sahifelerin satırlar başındaki elifler, yalnız bir tek sahife müstesna olarak bütün sahifeler birbirine tevafuk etmek ile beraber, eliflerin mecmuu yüz doksan üç ederek hem bu Onuncu Söz'ün ismi olan "Onuncu Söz" aded-i ebcedisine tam tamına tevafuk ettiği gibi Onuncu Söz'ün müellifinin ikinci ismi olan "Bedîüzzaman" isminin bir fark ile aded-i ebcedisine tevafukunu gördük.

	Ve bu tevafuk manidar olduğuna latif bir emaresi de şudur: Risale-i Nur'un iki talebesi, bu sır tezahür etmezden evvel "Acaba bu eliflerin adedinde bir mana var mı?" diye düşünürken, her ikisinin kalplerinden lisanlarına "Onuncu Söz" kelimesi birden aynı anda gelmesi ile iki kalbin ve iki lisanın tevafuku takviye ediyor.		Ve bu tevafuk manidar olduğuna latif bir emaresi de şudur: Risale-i Nur'un iki talebesi, bu sır tezahür etmezden evvel "Acaba bu eliflerin adedinde bir mana var mı?" diye düşünürken, her ikisinin kalplerinden lisanlarına "Onuncu Söz" kelimesi birden aynı anda gelmesi ile iki kalbin ve iki lisanın tevafuku takviye ediyor.
755. satır:		755. satır:
	Hem yine haşri ve ihyayı ders veren ve hâtimede mezkur olan {{Arabi\|مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ اِنَّ اللّٰهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ}} ayetiyle ve kıyametin zelzele-i kübrasını ders veren ve âhirde hem Onuncu Söz'ün hem Yirmi Dokuzuncu Söz'ün âhirinde zikredilen {{Arabi\|اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ زِلْزَالَهَا}} suresinin melfuz kudsî hurufatının adedi olan yüz doksan dörtte bir tek fark ile bu eliflerin yüz doksan üç adedine tevafuk etmesi, sabık tevafuka tam tevafuk etmekle hem onları teyid ediyor hem de onlarla teeyyüd ediyor.		Hem yine haşri ve ihyayı ders veren ve hâtimede mezkur olan {{Arabi\|مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ اِنَّ اللّٰهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ}} ayetiyle ve kıyametin zelzele-i kübrasını ders veren ve âhirde hem Onuncu Söz'ün hem Yirmi Dokuzuncu Söz'ün âhirinde zikredilen {{Arabi\|اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ زِلْزَالَهَا}} suresinin melfuz kudsî hurufatının adedi olan yüz doksan dörtte bir tek fark ile bu eliflerin yüz doksan üç adedine tevafuk etmesi, sabık tevafuka tam tevafuk etmekle hem onları teyid ediyor hem de onlarla teeyyüd ediyor.

	Yine bu Sözün tevafukat-ı latîfesindendir ki: Elifler ile satırların mecmu-u adedi olan dokuz yüz doksan sekiz Risaleti'n-nur, şeddeli nun iki nun sayılmak şartıyla aynen dokuz yüz doksan sekizde tevafuk ettiği gibi; bu iki tevafuk, meşhur bir sırr-ı azîmi besmelenin {(Hâşiye~~-1)~~<ref>Evet, en evvel nazil olan Sure-i Alak'ın başında {{Arabi\|اِقْرَأْ بِاسْمِ}} emrinin delâletiyle Kur'an'daki bütün Bismillahların kaide-i sarfiyece müteallakı {{Arabi\|اِقْرَأْ}} kelimesidir. Bu {{Arabi\|اِقْرَأْ}} emri Kur'an itibarıyladır. Biz {{Arabi\|بِاسْمِ اللّٰه}} desek {{Arabi\|اِقْرَأْ}} kelimesini {{Arabi\|اَقْرَاُ}} olarak mütekellim-i vahde sîgasıyla okuyacağız. Okumak işinde her besmelenin başında bu {{Arabi\|اَقْرَاُ}} manası mukadderdir. İşte besmele-i şerifenin müteallak-ı mukadderi olan {{Arabi\|اَقْرَأْ}} ile ve şedde ve gayr-ı melfuzlar sayılmamak şartıyla makam-ı ebcedîsi sırlı ve meşhur olan dokuz yüz doksan dokuz adedidir.</ref>} makam-ı ebcedisi olan dokuz yüz doksan dokuz adedine bir tek noksan ile tevafuku {(Hâşiye~~-2)~~<ref>Hem bu üç tevafukun gayet manidar diğer iki tevafuku da şudur ki: Onuncu Söz'ün kuvvetli hakkaniyetini gösteren {{Arabi\|ان الحشر حق و صدق}} cümlesinin makam-ı ebcedîsi dokuz yüz doksan sekiz olması gibi, Onuncu Söz bâhir bir bürhan olduğu rükn-ü imaniyeyi gösteren {{Arabi\|ايمان بيوم الآخر}} (İhtar) kelamının makam-ı cifrîsi yine dokuz yüz doksan sekiz olmakla her ikisi bu üç tevafuk-u latîfeyi beş tevafuk-u mübarekeye iblağ etti.<br />İhtar: يوم mevsuf olsa kaideten {{Arabi\|اليوم الآخر}} olur. Muzaf olsa kaideten {{Arabi\|يوم الآخرة}} olur, {{Arabi\|ة}} vakıfta {{Arabi\|ه}} olur.</ref>} Onuncu Söz'ün ne kadar yüksek noktalara baktığını îma ediyor. {(Hâşiye~~-3)~~<ref>İ'caz-ı Kur'anînin yüz cüzünden bir cüzünün şuaı, tevafuk suretinde Kur'an'ın bir tefsiri olan Risale-i Nur'un eczalarına verildiğinin pek çok emaratından bir küçük emaresi de şudur ki: İki sahifeden noksan tasdiknameyi tevafukta kalemi muvaffak birisi dikkatle yazdığı halde, on beş yirmiye kadar tevafuku ancak gösterdi. Diğeri tevafukta hem hissesi noksan hem düşünmez hem gayet süratle yazdığı bu tasdiknamede doksan dokuz tevafuku göstermesidir.</ref>}		Yine bu Sözün tevafukat-ı latîfesindendir ki: Elifler ile satırların mecmu-u adedi olan dokuz yüz doksan sekiz Risaleti'n-nur, şeddeli nun iki nun sayılmak şartıyla aynen dokuz yüz doksan sekizde tevafuk ettiği gibi; bu iki tevafuk, meşhur bir sırr-ı azîmi besmelenin {Hâşiye<ref>Evet, en evvel nazil olan Sure-i Alak'ın başında {{Arabi\|اِقْرَأْ بِاسْمِ}} emrinin delâletiyle Kur'an'daki bütün Bismillahların kaide-i sarfiyece müteallakı {{Arabi\|اِقْرَأْ}} kelimesidir. Bu {{Arabi\|اِقْرَأْ}} emri Kur'an itibarıyladır. Biz {{Arabi\|بِاسْمِ اللّٰه}} desek {{Arabi\|اِقْرَأْ}} kelimesini {{Arabi\|اَقْرَاُ}} olarak mütekellim-i vahde sîgasıyla okuyacağız. Okumak işinde her besmelenin başında bu {{Arabi\|اَقْرَاُ}} manası mukadderdir. İşte besmele-i şerifenin müteallak-ı mukadderi olan {{Arabi\|اَقْرَأْ}} ile ve şedde ve gayr-ı melfuzlar sayılmamak şartıyla makam-ı ebcedîsi sırlı ve meşhur olan dokuz yüz doksan dokuz adedidir.</ref>} makam-ı ebcedisi olan dokuz yüz doksan dokuz adedine bir tek noksan ile tevafuku {Hâşiye<ref>Hem bu üç tevafukun gayet manidar diğer iki tevafuku da şudur ki: Onuncu Söz'ün kuvvetli hakkaniyetini gösteren {{Arabi\|ان الحشر حق و صدق}} cümlesinin makam-ı ebcedîsi dokuz yüz doksan sekiz olması gibi, Onuncu Söz bâhir bir bürhan olduğu rükn-ü imaniyeyi gösteren {{Arabi\|ايمان بيوم الآخر}} (İhtar) kelamının makam-ı cifrîsi yine dokuz yüz doksan sekiz olmakla her ikisi bu üç tevafuk-u latîfeyi beş tevafuk-u mübarekeye iblağ etti.<br />İhtar: {{Arabi\|يوم}} mevsuf olsa kaideten {{Arabi\|اليوم الآخر}} olur. Muzaf olsa kaideten {{Arabi\|يوم الآخرة}} olur, {{Arabi\|ة}} vakıfta {{Arabi\|ه}} olur.</ref>} Onuncu Söz'ün ne kadar yüksek noktalara baktığını îma ediyor. {Hâşiye<ref>İ'caz-ı Kur'anînin yüz cüzünden bir cüzünün şuaı, tevafuk suretinde Kur'an'ın bir tefsiri olan Risale-i Nur'un eczalarına verildiğinin pek çok emaratından bir küçük emaresi de şudur ki: İki sahifeden noksan tasdiknameyi tevafukta kalemi muvaffak birisi dikkatle yazdığı halde, on beş yirmiye kadar tevafuku ancak gösterdi. Diğeri tevafukta hem hissesi noksan hem düşünmez hem gayet süratle yazdığı bu tasdiknamede doksan dokuz tevafuku göstermesidir.</ref>}

	Risale-i Nur şakirdleri namına		Risale-i Nur şakirdleri namına

Turker: /* Hâtime */

2025-09-09T21:27:28Z

Hâtime

← Önceki sürüm		00.27, 10 Eylül 2025 tarihindeki hâli
742. satır:		742. satır:

	Haşre akıl ile gidilmemesinin bir sırrı şudur ki: Haşr-i a’zam, [[İsm-i Azam\|ism-i a’zamın]] tecellisiyle olduğundan Cenab-ı Hakk’ın ism-i a’zamının ve her ismin a’zamî mertebesindeki tecellisiyle zahir olan ef’al-i azîmeyi görmek ve göstermekle, haşr-i a’zam bahar gibi kolay ispat ve kat’î iz’an ve tahkikî iman edilir. Şu Onuncu Söz’de feyz-i Kur’an ile öyle görülüyor ve gösteriliyor. Yoksa akıl, dar ve küçük düsturlarıyla kendi başına kalsa âciz kalır, taklide mecbur olur.		Haşre akıl ile gidilmemesinin bir sırrı şudur ki: Haşr-i a’zam, [[İsm-i Azam\|ism-i a’zamın]] tecellisiyle olduğundan Cenab-ı Hakk’ın ism-i a’zamının ve her ismin a’zamî mertebesindeki tecellisiyle zahir olan ef’al-i azîmeyi görmek ve göstermekle, haşr-i a’zam bahar gibi kolay ispat ve kat’î iz’an ve tahkikî iman edilir. Şu Onuncu Söz’de feyz-i Kur’an ile öyle görülüyor ve gösteriliyor. Yoksa akıl, dar ve küçük düsturlarıyla kendi başına kalsa âciz kalır, taklide mecbur olur.

			***

			Onuncu Söz'ün kerametkârane letaif-i tevafukiyesindendir ki matbu nüshasında ekseriyet-i mutlaka ile sahifelerin elif adedinde tevafukları olduğu gibi, bir iki müstesna olarak mütebakisi medar-ı tevafuk olan üç, dört, beş, altı {(Hâşiye 1<ref>Merhum Hafız Ali'nin nüshasının medar-ı tevafuku bir, iki, üç, dört, beşte galiptir.</ref>} adetler dahi yine manidar olarak her birisi birbiriyle on üçte tevafuk ettiği misillü çok sırlar var. Bu kere o matbu nüshadan hiçbir tevafuku takip etmeyerek Hâfız Ali'nin (rh) yazdığı Onuncu Söz'de kendi kendine gelen sahifelerin satırlar başındaki elifler, yalnız bir tek sahife müstesna olarak bütün sahifeler birbirine tevafuk etmek ile beraber, eliflerin mecmuu yüz doksan üç ederek hem bu Onuncu Söz'ün ismi olan "Onuncu Söz" aded-i ebcedisine tam tamına tevafuk ettiği gibi Onuncu Söz'ün müellifinin ikinci ismi olan "Bedîüzzaman" isminin bir fark ile aded-i ebcedisine tevafukunu gördük.

			Ve bu tevafuk manidar olduğuna latif bir emaresi de şudur: Risale-i Nur'un iki talebesi, bu sır tezahür etmezden evvel "Acaba bu eliflerin adedinde bir mana var mı?" diye düşünürken, her ikisinin kalplerinden lisanlarına "Onuncu Söz" kelimesi birden aynı anda gelmesi ile iki kalbin ve iki lisanın tevafuku takviye ediyor.

			Bu yüz doksan üç adedinin ikinci manidar tevafuku da şudur ki: Haşri ders veren baştaki {{Arabi\|فَانْظُرْ اِلٰى اٰثَارِ رَحْمَتِ اللّٰهِ...إلى آخر}} ayetin ve âhirinde kıyameti ve kıyametin dehşetini ders veren {{Arabi\|يَا اَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ...إلى آخر}} ayetin kudsî harflerinin mecmu-u adedi olan yüz doksan üç adedine bu yüz doksan üç elifin tevafuku elbette tesadüfî değildir.

			Latiftir ki {{Arabi\|و البَعْثُ بَعْدَ الْمَوْت حَقّ}} rükn-ü imaniyenin evveli olan dünyanın ölmesini âhirki ayet haber veriyor. Ve o rüknün âhiri olan ihya-yı emvatı birinci ayet haber veriyor. Öyle de {{Arabi\|البَعْثُ بَعْدَ الْمَوْت حَقّ}} cümlesinde aynen evvel-i kelime âhiri, âhir-i kelime evveli gösteriyor.

			Hem yine haşri ve ihyayı ders veren ve hâtimede mezkur olan {{Arabi\|مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ اِنَّ اللّٰهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ}} ayetiyle ve kıyametin zelzele-i kübrasını ders veren ve âhirde hem Onuncu Söz'ün hem Yirmi Dokuzuncu Söz'ün âhirinde zikredilen {{Arabi\|اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ زِلْزَالَهَا}} suresinin melfuz kudsî hurufatının adedi olan yüz doksan dörtte bir tek fark ile bu eliflerin yüz doksan üç adedine tevafuk etmesi, sabık tevafuka tam tevafuk etmekle hem onları teyid ediyor hem de onlarla teeyyüd ediyor.

			Yine bu Sözün tevafukat-ı latîfesindendir ki: Elifler ile satırların mecmu-u adedi olan dokuz yüz doksan sekiz Risaleti'n-nur, şeddeli nun iki nun sayılmak şartıyla aynen dokuz yüz doksan sekizde tevafuk ettiği gibi; bu iki tevafuk, meşhur bir sırr-ı azîmi besmelenin {(Hâşiye-1)<ref>Evet, en evvel nazil olan Sure-i Alak'ın başında {{Arabi\|اِقْرَأْ بِاسْمِ}} emrinin delâletiyle Kur'an'daki bütün Bismillahların kaide-i sarfiyece müteallakı {{Arabi\|اِقْرَأْ}} kelimesidir. Bu {{Arabi\|اِقْرَأْ}} emri Kur'an itibarıyladır. Biz {{Arabi\|بِاسْمِ اللّٰه}} desek {{Arabi\|اِقْرَأْ}} kelimesini {{Arabi\|اَقْرَاُ}} olarak mütekellim-i vahde sîgasıyla okuyacağız. Okumak işinde her besmelenin başında bu {{Arabi\|اَقْرَاُ}} manası mukadderdir. İşte besmele-i şerifenin müteallak-ı mukadderi olan {{Arabi\|اَقْرَأْ}} ile ve şedde ve gayr-ı melfuzlar sayılmamak şartıyla makam-ı ebcedîsi sırlı ve meşhur olan dokuz yüz doksan dokuz adedidir.</ref>} makam-ı ebcedisi olan dokuz yüz doksan dokuz adedine bir tek noksan ile tevafuku {(Hâşiye-2)<ref>Hem bu üç tevafukun gayet manidar diğer iki tevafuku da şudur ki: Onuncu Söz'ün kuvvetli hakkaniyetini gösteren {{Arabi\|ان الحشر حق و صدق}} cümlesinin makam-ı ebcedîsi dokuz yüz doksan sekiz olması gibi, Onuncu Söz bâhir bir bürhan olduğu rükn-ü imaniyeyi gösteren {{Arabi\|ايمان بيوم الآخر}} (İhtar) kelamının makam-ı cifrîsi yine dokuz yüz doksan sekiz olmakla her ikisi bu üç tevafuk-u latîfeyi beş tevafuk-u mübarekeye iblağ etti.<br />İhtar: يوم mevsuf olsa kaideten {{Arabi\|اليوم الآخر}} olur. Muzaf olsa kaideten {{Arabi\|يوم الآخرة}} olur, {{Arabi\|ة}} vakıfta {{Arabi\|ه}} olur.</ref>} Onuncu Söz'ün ne kadar yüksek noktalara baktığını îma ediyor. {(Hâşiye-3)<ref>İ'caz-ı Kur'anînin yüz cüzünden bir cüzünün şuaı, tevafuk suretinde Kur'an'ın bir tefsiri olan Risale-i Nur'un eczalarına verildiğinin pek çok emaratından bir küçük emaresi de şudur ki: İki sahifeden noksan tasdiknameyi tevafukta kalemi muvaffak birisi dikkatle yazdığı halde, on beş yirmiye kadar tevafuku ancak gösterdi. Diğeri tevafukta hem hissesi noksan hem düşünmez hem gayet süratle yazdığı bu tasdiknamede doksan dokuz tevafuku göstermesidir.</ref>}

			Risale-i Nur şakirdleri namına

			Re'fet, Rüşdü, Hüsrev, Said Nursî

	==Onuncu Söz’ün Mühim Bir Zeyli ve Lâhikasının Birinci Parçası==		==Onuncu Söz’ün Mühim Bir Zeyli ve Lâhikasının Birinci Parçası==

Turker 21.19, 9 Eylül 2025 tarihinde

2025-09-09T21:19:09Z

← Önceki sürüm		00.19, 10 Eylül 2025 tarihindeki hâli
24. satır:		24. satır:
	İhtar: Şu risalelerde teşbih ve temsilleri, hikâyeler suretinde yazdığımın sebebi hem teshil hem hakaik-i İslâmiye ne kadar makul, mütenasip, muhkem, mütesanid olduğunu göstermektir. Hikâyelerin manaları, sonlarındaki hakikatlerdir. Kinaiyat kabîlinden yalnız onlara delâlet ederler. Demek, hayalî hikâyeler değil, doğru hakikatlerdir.		İhtar: Şu risalelerde teşbih ve temsilleri, hikâyeler suretinde yazdığımın sebebi hem teshil hem hakaik-i İslâmiye ne kadar makul, mütenasip, muhkem, mütesanid olduğunu göstermektir. Hikâyelerin manaları, sonlarındaki hakikatlerdir. Kinaiyat kabîlinden yalnız onlara delâlet ederler. Demek, hayalî hikâyeler değil, doğru hakikatlerdir.
	----		----
	193 ( ياَ ايُّهَا النَّاسُ... ) kıyamete âhirde ( فَانْظُرْ اِلٰى... ) ihyaya evvelde		193 ({{Arabi\|ياَ ايُّهَا النَّاسُ...}}) kıyamete âhirde ({{Arabi\|فَانْظُرْ اِلٰى...}}) ihyaya evvelde

	193 ( اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ... ) kıyamete ( مَا خَلْقُكُمْ... ) ba'se		193 ({{Arabi\|اِذَا زُلْزِلَتِ الْاَرْضُ...}}) kıyamete ({{Arabi\|مَا خَلْقُكُمْ...}}) ba'se

	193 (elif'lerin mecmuu)		193 (elif'lerin mecmuu)
38. satır:		38. satır:
	(Âhirdeki tarifnamenin hâşiyesinde izahı var.)		(Âhirdeki tarifnamenin hâşiyesinde izahı var.)

	س ع		{{Arabi\|س ع}}

	=Onuncu Söz=		=Onuncu Söz=

Turker: /* Onuncu Söz */

2025-08-22T07:19:15Z

Onuncu Söz

Değişiklikleri göster

Turker: "Kategori:Zülfikar ''Önceki Risale: 1. Makam: 19. Mektup ve Zeyilleri ← [[Risale:Zülfikar|Zülfikar]..." içeriğiyle yeni sayfa oluşturdu

2021-01-08T21:17:42Z

"Kategori:Zülfikar ''Önceki Risale: 1. Makam: 19. Mektup ve Zeyilleri ← [[Risale:Zülfikar|Zülfikar]..." içeriğiyle yeni sayfa oluşturdu

Değişiklikleri göster