Risale:Levhalar (İman ve Küfür Muvazeneleri)
Önceki Risale: Kalbe Farisî Olarak Tahattur Eden Bir Münacat ← İman ve Küfür Muvazeneleri → Yirmi Üçüncü Söz: Sonraki Risale
Levhalar
Bundan yirmi beş sene kadar evvel İstanbul Boğazı’ndaki Yuşa Tepesi’nde, dünyanın terkine karar verdiğim bir zamanda, bir kısım mühim dostlarım beni dünyaya, eski vaziyetime döndürmek için yanıma geldiler. Dedim: “Yarına kadar beni bırakınız, istihare edeyim.” Sabahleyin kalbime bu iki levha hutur etti. Şiire benzer fakat şiir değiller. O mübarek hatıranın hatırı için ilişmedim. Geldiği gibi muhafaza edildi.
Yirmi Üçüncü Söz’ün âhirine ilhak edilmişti. Makam münasebetiyle buraya alındı.
Birinci Levha
Ehl-i gaflet dünyasının hakikatini tasvir eder levhadır.
Beni dünyaya çağırma * Ona geldim fena gördüm.
Demâ gaflet hicab oldu * Ve nur-u Hak nihan gördüm.
Bütün eşya-yı mevcudat * Birer fâni muzır gördüm.
Vücud desen onu giydim * Âh ademdi çok bela gördüm.
Hayat desen onu tattım * Azap-ender azap gördüm.
Akıl ayn-ı ikab oldu * Bekayı bir bela gördüm.
Ömür ayn-ı heva oldu * Kemal ayn-ı heba gördüm.
Amel ayn-ı riya oldu * Emel ayn-ı elem gördüm.
Visal nefs-i zeval oldu * Devayı ayn-ı dâ’ gördüm.
Bu envar zulümat oldu * Bu ahbabı yetim gördüm.
Bu savtlar na’y-ı mevt oldu * Bu ahyayı mevat gördüm.
Ulûm evhama kalboldu * Hikemde bin sekam gördüm.
Lezzet ayn-ı elem oldu * Vücudda bin adem gördüm.
Habib desen onu buldum * Âh firakta çok elem gördüm.
İkinci Levha
Ehl-i hidayet ve huzurun hakikat-i dünyalarına işaret eder levhadır.
Demâ gaflet zeval buldu * Ve nur-u Hak ayân gördüm.
Vücud bürhan-ı Zat oldu * Hayat mir’at-ı Hak’tır gör.
Akıl miftah-ı kenz oldu * Fena bab-ı bekadır gör.
Kemalin lem’ası söndü * Fakat şems-i Cemal var gör.
Zeval ayn-ı visal oldu * Elem ayn-ı lezzettir gör.
Ömür nefs-i amel oldu * Ebed ayn-ı ömürdür gör.
Zalâm zarf-ı ziya oldu * Bu mevtte hak hayat var gör.
Bütün eşya enis oldu * Bütün asvat zikirdir gör.
Bütün zerrat-ı mevcudat * Birer zâkir, müsebbih gör.
Fakrı kenz-i gına buldum * Aczde tam kuvvet var gör.
Eğer Allah’ı buldunsa * Bütün eşya senindir gör.
Eğer Mâlik-i Mülk’e memlûk isen * Onun mülkü senindir gör.
Eğer hodbin ve kendi nefsine mâlik isen * Bilâ-addin beladır gör,
Bilâ-haddin azaptır tat * Bilâ-gayet ağırdır gör.
Eğer hakiki abd-i hudâbin isen * Hudutsuz bir safadır gör,
Hesapsız bir sevap var tat * Nihayetsiz saadet gör.
Ey nefsim! Kalbim gibi ağla ve bağır ve de ki:
“Fâniyim, fâni olanı istemem. Âcizim, âciz olanı istemem. Ruhumu Rahman’a teslim eyledim, gayr istemem. İsterim fakat bir yâr-ı bâki isterim. Zerreyim fakat bir şems-i sermed isterim. Hiç-ender hiçim fakat bu mevcudatı umumen isterim.”
Önceki Risale: Kalbe Farisî Olarak Tahattur Eden Bir Münacat ← İman ve Küfür Muvazeneleri → Yirmi Üçüncü Söz: Sonraki Risale