Sahih-i Müslim sayfasının kaynağını görüntüle

[[Kategori:Eser]]
'''Sahih-i Müslim''' ya da el-Camiu’s-Sahih [[İmam-ı Müslim]]'nin sahih hadislerden meydana gelen eseridir. Bu eser ile İmam-ı Buhari'nin eserine birlikte [[Şeyheyn (Hadis)|sahiheyn]] denilir ve İslâm âlimleri tarafından Kur’ân-ı Kerîm’den sonra en sahih kitaplar olarak kabul edilirler. İmam-ı Müslim bu eserini yirmi dokuz yaşında iken tasnife başlamış ve on beş yıl süren titiz bir çalışma sonunda tamamlamıştır.<ref name='a'>İslam ansiklopedisi, el-Camiu’s-Sahih maddesi</ref><ref name='b'>İslam ansiklopedisi, Sahihayn maddesi</ref>  
==Bilgiler==
'''Müellifi:''' [[İmam-ı Müslim]]<ref name='a' />

'''Diğer İsimleri:''' el-Müsned, el-Müsnedü’s-sahîh<ref name='a' />

'''Telif Yeri ve Tarihi:'''250 (864)<ref name='a' />

'''Telif Dili:''' Arapça

'''Telifiyle İlgili Diğer Bilgiler:''' Müslim’in hocalarından işitme yoluyla rivayet ettiği 300.000 hadisten seçerek hazırlamış, daha sonra bu çalışmasını Ebû Zür‘a er-Râzî’nin incelemesine sunmuş, onun kusur bulduğu rivayetleri kitabından çıkarmıştır. Sadece sahih hadisleri toplama konusunda hocası Buhârî’nin metodundan faydalandığında şüphe yoktur.<ref name='a' />

==İçeriği==
Eserdeki hadis sayısı tekrarlarıyla birlikte 12.000 (bazılarına göre 8.000), tekrarsız olarak 4000’dir.<ref name='a' />

==Risale-i Nur'da Nerede ve Nasıl Bahsedildiği==
Daha bunlar gibi pek çok sahih ihbarat-ı gaybiye vuku bulmuş. Meşhur Kütüb-ü Sitte-i Sahiha-i Hadîsiyede zikredilmiştir ve senetleriyle beyan edilmiştir. Bu risalede beyan edilen vakıatın ekseri, tevatür-ü manevî hükmünde kat’îdir, yakînîdirler. Başta Buharî ve '''Müslim''' ki Kur’an’dan sonra en sahih kitap olduklarını, ehl-i tahkik kabul etmiş. Ve sair Sahih-i Tirmizî, Nesaî ve Ebu Davud ve Müsned-i Hâkim ve Müsned-i Ahmed İbn-i Hanbel ve Delail-i Beyhakî gibi kitaplarda an’anesiyle beyan edilmiştir.

([[Risale:19. Söz#Altıncı Nükteli İşaret|Mektubat, 19. Mektup, 6. İşaret]])
----
Başta '''Sahih-i Müslim''', kütüb-ü sahiha haber veriyorlar ki Câbir diyor: Biz bir seferde, Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm ile beraberdik. Kaza-yı hâcet için bir yer aradı. Settareli bir yer yoktu. Sonra gitti, iki ağaç yanına. Bir ağacın dalını tuttu, çekti. Ağaç itaat ederek beraber gitti, öteki ağacın yanına getirdi. Mutî devenin yularını tutup çekildikte geldiği gibi o iki ağacı o suretle yan yana getirdi. Sonra dedi: اِلْتَئِمَا عَلَىَّ بِاِذْنِ اللّٰهِ Yani “Üstüme birleşiniz.” dedi. İkisi birleşerek settare oldular. Arkalarında kaza-yı hâcet ettikten sonra onlara emretti, yerlerine gittiler.

([[Risale:19. Söz#Üçüncü_Misal_3|Mektubat, 19. Mektup, 9. İşaret, 3. Misal]])
----
İşte bu sekiz misal gibi çok misaller var, çok tarîklerle nakledilmişler. Malûmdur ki yedi sekiz urgan toplansa kuvvetli bir halat olur. Binaenaleyh şu en meşhur sıddıkîn-ı sahabeden, böyle müteaddid tarîklerle ihbar edilen şu mu’cize-i şeceriye, elbette tevatür-ü manevî kuvvetindedir; belki tevatür-ü hakikidir. Zaten sahabeden sonra tabiînin eline geçtiği vakit, tevatür suretini alır. Hususan Buharî, '''Müslim''', İbn-i Hibban, Tirmizî gibi kütüb-ü sahiha; tâ zaman-ı sahabeye kadar, o yolu o kadar sağlam yapmışlar ve tutmuşlar ki mesela '''Buharî'''’de görmek, aynı sahabeden işitmek gibidir.

([[Risale:19. Söz#Sekizinci_Misal_3|Mektubat, 19. Mektup, 9. İşaret, 8. Misal]])
----
Öyle bir muvaffakıyet oldu ki Eski Said’in kuvve-i hâfızasından ziyade hâfızam yardım etti. Her iki üç saatte, süratle otuz kırk sahife yazıldı. Bir tek saatte, on beş sahife yazılıyordu. Ekser Buharî, '''Müslim''', Beyhakî, Tirmizî, Şifa-i Şerif, Ebu Nuaym, Taberî gibi kitaplardan naklediliyor. Halbuki bu nakilde hata olsa –hadîs olduğu için– günah olması lâzım geldiğinden kalbim titriyordu. Fakat anlaşıldı ki inayet var ve şu risaleye ihtiyaç var. İnşâallah sahih bir surette yazılmıştır. Şayet bazı elfaz-ı hadîsiyede veya râvilerin isminde bir yanlış bulunsa tashih edilerek müsamaha ile bakmalarını ihvanlarımdan rica ediyorum.

Said Nursî

([[Risale:19. Söz#Bir İkram-ı İlahî ve Bir Eser-i İnayet-i Rabbaniye|Mektubat, 19. Mektup, Bir İkram-ı İlahî ve Bir Eser-i İnayet-i Rabbaniye (En sonda)]])
----
'''Sahih-i Müslim'''’de Ümmü’l-Mü’minîn Âişe-i Sıddıka (r.anha)dan mervîdir ki demiş:

{{Arabi|خَرَجَ النَّبِىُّ غَدَاةَ غَدٍ وَ عَلَيْهِ مِرْطٌ مُرَجَّلٌ مِنْ شَعْرٍ اَسْوَدَ فَجَاءَ الْحَسَنُ فَاَدْخَلَهُ فٖيهِ ثُمَّ جَاءَ الْحُسَيْنُ فَاَدْخَلَهُ ثُمَّ جَاءَتْ فَاطِمَةُ فَاَدْخَلَهَا ثُمَّ جَاءَ عَلِىٌّ فَاَدْخَلَهُ ثُمَّ قَالَ: اِنَّمَا يُرٖيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهٖيرًا}}

İşte bu hadîs-i şerif gibi Kütüb-ü Sitte-i Sahiha’da bu mealde kesretli hadîsler vardır ki Âl-i Abâ’yı gösterir.

([[Risale:Mektubat%27ın_Üçüncü_Kısmı_(2)_(Barla)#11 Nisan 1934 Çarşamba|Barla Lahikası, Mektubat'ın Üçüncü Kısmı]])
Ayrıca 19. Mektup'da 10-15 yerde daha bahsi geçmektedir.

==İlgili Maddeler==

*[[İmam-ı Müslim]]
*[[Şeyheyn]]
*[[Sahih]]
==Kaynakça==